monolog

Q: Özledin mi?
A: Özledim dedim.
Q: Boşver ne özlüyorsun, özlenecek bir şey yok. Bana bak, keyfim çok yerinde halim vaktim de..Niye özleyeyim niye arayayım buraları..
A: Tuzun kuru senin, ben özlüyorum; ayrıca ben üzülmeyeyim diye böyle konuşuyorsun aptal değilim.
Q: Aptal olmadığını en iyi ben bilirim, tamam kabul ben de özledim ama senin işin daha zor hem burda olup hem özlemek; ben geldiğimde hasretin biteceğini biliyorum en azından..
A: Gelemeyeceğini bilmemezlikten geliyorsun aynı zamanda, çok hoş!







M: Getirdin mi?
D: Tam istediğin gibi.
M: Ne istediğimi nerden biliyorsun?
D: Başlama yine!
M: Her şeyi bildiğini sanma sen de!
D: Kes de al işte burda.
M: Bu nereden çıktı şimdi? Bak bu değil benim istediğim ayrıca bunu neden kayıkçıya vermedin?
D: Almadı ki, aşık adamdan para almam ben dedi, ben de tuttum sana geri getirdim. Zaten ağzımda dönüp duruyordu.
M: Kalsın sende, lazım olur.
D: Geçtik bir kere ne lazım olacak. Ayrıca sızlanıp durma artık, gerek varsa ben uğruyorum zaten, var ya da yok farketmiyor işte bu yokluk aslında var demek belki aksini kanıtlayabilir misin? Hadi yat artık gece çok geç gündüze daha erken.
M: Kulaklarımı tıkadım ben.Huysuzluk etme.
D: Yok çıkmadı daha.




B: Günaydın!
S: Hangisi?
B: Pazartesi, öyle diyor..
S: Bana pazar kalır o zaman.
B: Sen bilirsin bana her gün bayram, aydın ve yeni.
S: Aslında her ben yeni bir sen.
B: Bana benzemeye başladın.
S: Halimden memnunum.
B: Böylesi daha güzel değil mi sence de?
S: Bitsin artık..Ve sen de olma bir daha hayatımda, çık git ve gelmeyeceğini bileyim. Yoksa kırık kırık yerlerde....
B: Ben olmasam burada olamazdın, orada olurdun, yanında belki ama.....Günaydın!
S: Başlama yine...