bir ihtimal daha var....

Günler günlerin ardından, (kafiye olsun diye değil) gözyaşlarımızı biraz olsun dindirecek başarılara(!) imza atıp İstanbul il sınırlarına dönmüş bulunuyorum bugün itibariyle. Bu gece yağmur var İstanbul'da ama olsun İstanbul güzel, İstanbul benim....Özlediğim yerdeyim, havasını solusam da havasına özlem duyduğum, bir o kadar da havasından zehirlenip tıkandığım yerdeyim. Yerdeyim, yerdeyim, yerdeyim....Bir kaza kurşununa kurban gittim ve şimdi boylu boyunca yerdeyim. Olmalıyım, mutlu olmalıyım, tam olmalıyım ama olmuyor işte..Doğrulmalıyım, yerden kalkmalıyım, doğru olmalıyım yanlışları unutmak zor geldiğinden belki...Ruhumdaki kırışıklıklardan geç kaldım sanıyorum hep, yalancı takvimlerin yalancısıyım ben; yılbaşı yaklaşırken, aleyhimizde tanıklık etmeye hazırlanıyor çam ağaçları, ak sakallı bir amca el hareketi çekiyor bir yıl daha koydum sana diyerek ve ülke genelinde kutlamalarla karşılıyoruz bu terbiyesizliği. Evet oturup ağlamak gerek aslında her zamankinden farklı olarak bu yılbaşında, çok hayalciyiz ya sanki, gerçekleri görmek istiyor içimizdeki şeytan tüm bu süslerin ve ışıkların altında yatan. Rölantide giden bir hayatın ağır aksak temposunda üzerime karabasanlar çökmüşçesine koşmaya çalışıyorum. Nafile koşturmacaların arasına es vermeden karışıyorum görmemek için ama nafile, bir nefeslik o anlarda bile batıyor farkında olmak. "Vik vik" ediyorum çoşup zıplamam gerektiği zamanlarda bile, batan rahattan da değil belli, kandıramıyorum kendimi. Nefret ede ede susuyorum, susmak bir alıkşanlık oluyor sonra belki bir rekleks. İstiyorum da istiyorum en imkansızı oyalanmak için, imkansızı başarmak kolay oluyor duvar yazılarından arak bir paragrafta. Anlıyorum ki imkansızı başarmanın dayanılmaz hafifliği yalnız sana kaldığında, farkındalıktan değil acı yalnızlıktan kaynaklanıyor tüm sıkıntılar.


Neyse ne, bana mı kalmış muazzam hayat döngüsünü eleştirmek, gül gibi geçinip gidiyoruz işte daha ne istiyorum değil mi?

Değil......